Sunday, April 22, 2012

Nung Minsang Napagod si Tonto

Tanggap mo nang hindi na babalik ang nakaraan. Nasanay ka na ng wala ang mga dating nakasanayan mo. Napagod ka na. Utak, puso, atay, lahat na yata ng parte ng katawan mo ay nagsasabing "time's up, game over". Kung kelan nakamove-on ka na, darating naman ang pagkakataon na magpaparamdam. At parang kahapon lang ang masasayang nangyari. Lugmok ka na naman ulit. Paulit-ulit lang.

Nakakasawa. Nakakapanghina. Hindi lang utak at puso mo ang nanghihina. Maging ang buo mong katawan.

Gaya lang ng nangyayari sakin. Isang linggo nang hindi maganda ang pakiramdam ko. Isang buwan na rin ata akong malinis (sa beer) hanggang naisipan ko ulit uminom kagabi. May mga bagay na pilit mo mang iwasan, bumabalik pa rin. Ang sakit, pilit mo mang kalimutan, bumabalik yan. Pesteng buhay diba? Pero ganun talaga siguro. Gusto ko mang mang-away ngayon, napapagod na ako. Gusto kong magmura, pero sabi ko nga pagod na pagod na ako. Gusto ko munang magpahinga lang kahit sandali. Napapagod din ako. Pagod na ako.

Sana nandito pa yung mga taong naging sandalan ko noon. Yung mga drinking buddies ko outside work. Yung tipong pag pagod ka na sa buhay mo, gagawa sila ng paraan para bumalik ka sa dating ulirat mo. Yung iba, nasa malayo. Yung isa, malayong malayo na talaga. Tanging sa mga alaala ko na lang siya makikita. Oh well. Ang hirap ng buhay diba?

(Sinulat ko 'to 5:32pm, April 22, 2012)

Friday, April 20, 2012

Pop up

Bigla na lang itong sumulpot sa utak ko habang nagsusulat ng shoot shcedule:
(12:39am)

♪♫♪ WILL YOU EVER LEARN ♪♫♪
Typecast

So what's the point in all of this
When you will never change
The days have pass, The weather's changed
Should I be sorry Could I be sorry

I did it all, all for you
Hoping you would see
Your eyes are dull, your hands are clenched
Are we ready? Are we ready?

But you, you think about yourself
Only but yourself
But what about...

Un-lonely nights
Romantic moments
The love, the love
What about them?
Throw it all away
[ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com/lyrics/t/typecast/will_you_ever_learn.html ]
You know me well, You know it's wrong
Then what is it you feel?
You hide behind those perfect smiles
It won't fool me, cause you already did

I did it all, all for you
Hoping you would see
Your eyes are dull, your hands are clenched
Are we ready? Are we ready?

But you, you think about yourself
Only but yourself
But what about...

Un-lonely nights
Romantic moments
The love, the love
What about them?
Throw it all away

The perfect dates
The sweetest kisses
The love, the love
What about them?
Throw it all away

So what's the point in all of this
When you will never change
The days have pass, The weather's changed
Should I be sorry Could I be sorry

Thursday, April 19, 2012

Nunca Te Olvidare



May nakapagsabi sakin na makakarelate daw ako sa kantang 'to. Nung una, ang tanong na naglalaro sa isip ko, Bakit naman ako makakarelate sa kanta ng Mocha Girls? Duh! Pero sa bandang dulo nung kanta, nakarelate nga naman ako. Ouch. Nang nireplay ko pa, yung birthday nung guy eh 27 pa. Sakto. Buti na lang nasa opisina ako. Kung nasa boarding house ako paniguradong umiyak na naman ako nito. Oh well, minsan talaga, hindi mo inaasahang bumabalik ang mga alaala. *Teary-eyed.

Tuesday, April 17, 2012

Linger...

Were you lying all the time? Was it just a game to you? But I'm in so deep. You know I'm such a fool for you, you got me wrapped around your finger and do you have to let it linger? Do you have to, do you have to let it linger?

Were you happy all along? Na dalawa kaming tinatrap mo na mahulog sayo? Ano, trophy?! I dont even have to confirm if what you guys have is already official. Sapat na sa akin ang malaman kung paano mo kami, in a way, pinagsabay. Oh well, siguro nga hustler ka. It was so easy for you to say those words that are good to hear and la la la..

I need to wake up. Only I can save myself. Pero hindi rin naman kita dapat sisihin kasi I knew that you're just like that. You're a freakin malandi person. But I was sincerely happy during those times when we're together kaya hindi mo naman kasalanan. It wouldnt have happened if I didn't let you into my world.

Oh well, moving on.


Never the strangers

(Nainspire ako sa post ni Artemis, kaya heto...)

Paggising ko ng araw na 'yon bigla lang kitang naisip. Siguro mali para sa part ko na itago pa rin ang nararamdaman na 'to dahil sa totoo lang, hirap na hirap na ako. Hindi mo kasalanan kung bakit nasasaktan ako, hindi mo kasalanan kung bakit ganito ako...minahal lang siguro kita sa maling pagkakataon at sitwasyon. Oo, minahal kita at patuloy na minamahal.

Di ko alam kung kakayanin ko pa, pero isa ka sa mga dahilan sa kung anumang pinaplano ko ngayon. Di mo man ito alam (dahil insensitive ka nga), marahil di mo na ito maaari pang malaman. Ang bigat lang sa pakiramdam na hindi ko man lang masabi at pinipilit kong hindi iparamdam sa'yo ang lahat ng ito. Mahirap ang ideyang itago na lang ito pero sa tingin ko ito ang tamang gawin sa mga pagkakataong ito.

Alam kong siya ang gusto mo, alam kong siya ang tinitibok ng puso mo, alam kong nahihirapan ka rin, alam ko yun...dahil sensitive ako. Kung hindi man kita matulungan, 'yon ay maliban sa masasaktan lang ako, hindi mo alam na alam ko.

Maraming katanungang nabuo sa isip ko, pero di ko man lang 'yon matanong sa'yo. Sa tuwing magkakaroon ng pagkakataong magkausap tayo ang dami kong gustong sabihin sa'yo, may mga pagkakataon pa ngang parang puputok na ang puso ko dahil nandyan ka lang pero di ko pa masabi, yun bang tagong tago (alam mo yun?). Gusto pa kitang makilala ng lubos pero alam kong medyo private ka lang, pero you can count on me anytime.

Gayun pa man, napagdesisyunan kong patuloy pa kitang mamahalin...di ko muna bibigyan ng limitasyon ang aking sarili sa kung hanggang kailan kita dapat mahalin pero kung ihahaluntulad kita sa isang bisyo...unti-unti ko nang sisimulang kalimutan ang nararamdaman kong ito. Para sa'yo at lalo nang para sa akin.

Kung sabi ng Never the Strangers ay, "inch by inch we're moving closer," we're never the strangers anymore kaya masasabi kong we can still be closer but I must keep my feelings apart (yun na lang muna).

Though it's really hard, but I'm coping.