Please...

The song is sad but everytime i listen to it, it makes me smile. Knowing that you can sing this pretty well. Can you sing for me every night??? ^__^

Return to Pooh Corner

I'm falling in love with this song because of you. And by the way, I like your version so much better =)

Sabawan

Marahil sa mga oras na ito ay nahihimbing na ang karamihan. Pero ako, kami, heto, gising pa. Tumitipa sa keyboard ng kompyuter na ito. Di ko alam kung saan hahantong ang pagpindot sa mga buton. Di ko rin alam kung anong ideyang naiisip ko. Basta. Gusto ko lang magsulat.

Noong Biyernes nabigyan na agad ako ng istoryang gagawin para sa susunod na episode. Sabado hanggang Lunes nasa ibang probinsya ang aking prodyuser para sa nasabing kwento. Pakiramdam ko ang luwag luwag ko, ang luwag luwag ng takbo ng istorya. Lunes pa lang tapos na kami maliban sa iba pang materyales na susuporta sa kwento. Iyon lang at marahil tapos na. Simpleng requirement na lang sdin ang hiningi nila para sa stylize.

At 'yon na nga. Akala ko matatapos na kami ng maaga at makakapagpahinga. Ngunit nakipagsabayan pa rin kami sa ibang istoryang mas problemado kaysa sa amin. Ang simple lang naman pero bakit nasasabaw ako? Lutang lang? Stressed? Di nga masyado eh. Pero bakit ganun?

Kaya heto, Sabado na ng madaling araw, eere na mamaya ang istorya, may ihahabol pa na shoot.

Buti na lang mabait ang prodyuser ko.

All is Well

Nasabi sakin na gusto mo raw akong makilala Artemis. Excited na rin akong makilala ka. Pero parang aatras na ako sa inuman. Kasabay kasi ng unti-unti kong paglitaw sa kumunoy ng pag-ibig eh ang unti-unti ko ring pag-alis sa bisyong yun. Bawal na rin kasi sa singing voice ko. Alalahanin ang voice lesson, sayang naman ang bayad diba?

Anyway, sabi mo raw eh parang may pinaghuhugutan ang mga entries ko dito. Well, meron naman talaga. Hindi naman ako magsusulat kung wala. =)

Sa totoo lang napapagod na rin ako sa purong ampalayang mga entries ko. Nakakasawa. Nakakapagod. Gaya rin yan ng pagmamahal. Napapagod din at nasasawa tayo lalo na kung tayo lang siguro ang nagmamahal. At pag napagod na ang puso, paniguradong hindi na nito hahayaang masaktan muli ng parehong taong nanakit.

Hindi ko sinasabing magiging bato na ako forever. Narealize ko lang na hindi na ako papayag na masaktan ulit ng mga taong nanakit sakin. Darating ang panahong ako'y iiyak muli pero sinisiguro kong, sa ibang tao naman. Huwag nating hayaang paulit-ulit tayong saktan. Pero wag din nating hayaang maging rason ito para di tayo magmahal ng iba. (Parang paikot-ikot lang ako ah)

Nitong mga nakaraang linggo eh masaya ako. Aaminin kong ang mismong taong nagpapasaya sa akin ay siya rin yung nakasakit sakin. Pero matagal ko na rin siyang pinatawad. Masaya akong muli kaming nag-uusap ngayon despite ng mga nangyari. Mas masaya pa nga ngayon. No expectations so, no pain. Kung saan man kami siguro dalhin ng kapalaran eh bahala na. Wag na lang pangunahan ang mga bagay-bagay. Yun siguro ang isa sa mga natutunan ko. Ay may isa pa pala. Maniwala tayo sa sinasabi ng simbahan na, "Leave everything to God". Naiiyak ako sa post na 'to hindi dahil sa sama ng loob kundi sa saya. Natutuwa ako sa sarili ko. Ang laki na ng pinagbago ng pananaw ko sa pag-ibig.

Dahil sa mga natutunan ko, alam kong magiging karapat-dapat na ako sa lalaking darating. Alam ko kung paano masaktan kaya ayokong manakit.

Gusto ko lang ishare to mula sa aking pare na si Paulo Coelho:

"Those wounded in love, unlike those wounded in armed conflict, are neither victims nor torturers. They chose something that is part of life, and so they have to accept both the agony and the ecstasy of their choice.
And those who have never been wounded in love will never be able to say: “I have lived”. Because they haven’t."

OA na yan

Alam mo hindi talaga mawawala yung mga taong OA sa earth. Yung tipong naiintindihan mo naman na stressed at worried sila sa trabaho pero kailangan ba talaga nilang isigaw at ipakita yun sa buong mundo? Yun bang akala nila sila lang ang namomroblema at dapat mo silang tulungan sa abot ng iyong makakaya? Or pinararamdam nila sa 'yo na nahihirapan sya dahil sa kulang ang mga requirements na naibibigay mo sa kanya? Wag ganun pre, OA na yan. Lagi mo nalang pinipilit na hindi maganda ang takbo ng storya mo. Wag ka masyado mareklamo. Oo may kulang na binibigay yung subordinate mo pero hindi naman kailangan na mas palalain ang sitwasyon sa mga kwento mo. Isip nalang kaya ng paraan kung paano masosolusyonan ang problema? Hindi ko alam ha. O baka lang hindi ko lang din maintindihan to sa ngayon kasi wala pa ako sa ganyang posisyon? Haaay.

I quit.

I decided to quit smoking. Because it's bad for my singing voice and might ruin my singing career. Chos.

The realization came when I went onstage to sing in a bar along Timog Ave. 'Di naman sumabit, pero mahirap nang abutin ang high notes. Kaya ititigil ko na.

Baka malaos ako agad, na hindi mangyayari kasi hindi pa naman ako sikat. XD

Behind the RAIN...It's not you

(3rd Installation..hehehe)

It was raining, same incident when I first saw you vaguely.

This time, I saw someone else's face behind the window where I first saw you.

Still, it's unclear...blurred.

Let me take a second look...