Hindi pa man nagsisimula ang love story namin ni Plan C, sumusuko na ako. Para kasing wala namang mangyayaring kwentong pag-iibigan eh. Hahaha. At least ngayon alam ko na na walang patutunguhan 'tong kahibangan na 'to. Wala nang asa moment. =)
Kay Plan C, maraming salamat! Nagsilbi kang inspirasyon sa loob ng ilang linggo. Haha. Magiging fan pa rin ako ng iyong blogs. Idol! Itago mo sana ang ibinigay ko sa'yo. Pakaiingatan ko rin ang ibinigay mo sa akin. =) Kung para tayo sa isa't isa eh siguradong magkukrus pa ang ating landas.
Narealize ko na hindi pa pala ako handa. May iba pang problemang dapat munang masolusyunan. 'Yun ang importante sa ngayon. Darating ang pag-ibig sa tamang panahon.
Sa ngayon, Plan D muna ako sa usapang lablayp. (Alam mo yan Andrew)
(Pero Lord, pahabol lang, wag naman sanang abutin pa ako ng trenta bago dumating ang pag-ibig na yan. Hehe. Please?)
Tuesday, September 11, 2012
Tuesday, September 4, 2012
It's Complicated
Ano ang ginagawa mo sa tuwing nakakaramdam ka ng kakaibang pagod -physically, mentally at emotionally? What do you do when you feel like giving up?
Maituturing kong impyerno ang nakalipas na linggo. Nakakapagod na. Hindi na ako nakakaramdam ng saya sa ginagawa ko. Yung tipong, ginagawa ko na lang ang mga bagay-bagay kasi kailangan. Pero sa totoo lang, hindi na ako masaya. At ayoko sa nararamdaman ko. Ayokong maramdaman na hindi na ako masaya sa isang bagay na tanging pinanghahawakan ko sa ngayon. Dati rati naman kasi masaya ako dito kahit nakakapagod. Pero iba talaga ngayon. Hindi ko maramdaman yung pagpapahalaga. Importante pala yun noh? Yung iparamdam lang sayo na importante ka sa kanila, sapat nang rason para magpatuloy ka. Parang sa pag-ibig lang din. Matututunan mong bitawan ang pagmamahal mo sa isang tao kung alam mong hindi ka mahalaga para sa kanya. Yung tipong you're being taken for granted. Mas nakakastress pala talaga ang ganung feeling.
Speaking of lovelife:
Andrew, nasa Plan C pa rin ako. At ngayon ko lang ginawa ang ipagdasal na sana siya na nga. Hihihi. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin dinidelete ang mga message niya. Hahaha. Oh well. Naghihintay lang ako ng sign ni Papa God. =)
Balik sa aking hinaing:
Alam kong isa na naman itong pagsubok kung hanggang kelan ako magtatagal. Hanggang kelan ko kayang sikmurain ang iba-ibang sistema. Sana malagpasan ko ito. Kailangan ko lang ng kausap. Natatakot din akong baka isang araw, bigla na lang akong umayaw. Hindi lang sa pinagdadaanan ko ngayon kundi pati sa buhay. :'(
(Hindi po ako suicidal, promise.)
Maituturing kong impyerno ang nakalipas na linggo. Nakakapagod na. Hindi na ako nakakaramdam ng saya sa ginagawa ko. Yung tipong, ginagawa ko na lang ang mga bagay-bagay kasi kailangan. Pero sa totoo lang, hindi na ako masaya. At ayoko sa nararamdaman ko. Ayokong maramdaman na hindi na ako masaya sa isang bagay na tanging pinanghahawakan ko sa ngayon. Dati rati naman kasi masaya ako dito kahit nakakapagod. Pero iba talaga ngayon. Hindi ko maramdaman yung pagpapahalaga. Importante pala yun noh? Yung iparamdam lang sayo na importante ka sa kanila, sapat nang rason para magpatuloy ka. Parang sa pag-ibig lang din. Matututunan mong bitawan ang pagmamahal mo sa isang tao kung alam mong hindi ka mahalaga para sa kanya. Yung tipong you're being taken for granted. Mas nakakastress pala talaga ang ganung feeling.
Speaking of lovelife:
Andrew, nasa Plan C pa rin ako. At ngayon ko lang ginawa ang ipagdasal na sana siya na nga. Hihihi. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin dinidelete ang mga message niya. Hahaha. Oh well. Naghihintay lang ako ng sign ni Papa God. =)
Balik sa aking hinaing:
Alam kong isa na naman itong pagsubok kung hanggang kelan ako magtatagal. Hanggang kelan ko kayang sikmurain ang iba-ibang sistema. Sana malagpasan ko ito. Kailangan ko lang ng kausap. Natatakot din akong baka isang araw, bigla na lang akong umayaw. Hindi lang sa pinagdadaanan ko ngayon kundi pati sa buhay. :'(
(Hindi po ako suicidal, promise.)
Sunday, September 2, 2012
Cyrus
The past episode was the “happiest episode ever” as what our AP has told us from the very beginning.
It ended well, I think. I think for the fourth time around, I was with the same producer. We’re ok, but I still wish for a different partner next episode.
The past week was Artemis’ first week as segment producer. Our group was very excited about this. :) And she did well. Though, of course, it was her first time that’s why there were inevitable mistakes, but she’ll learn from it…I know she did.
Saturday afternoon, after all the shoots I was left alone at the cubicle. I decided to take the time to clean the space where all the props, papers and garbage were stocked. And there it went well, though I think I inhaled all the dust and dirt. And I went home early.
Because I went home early, I wasn’t able to resist to lay on my bed..and I fell asleep. And, I wasn’t able to watch this week’s episode. :(
Sunday morning, may hangover pa yata ako sa paglilinis sa cube dahil naglinis din ako ng kwarto kasama ang roommate ko. Ang aliwalas na!!! Pwede naman pala mangyari yun eh. Hahaha!
After I went to the church, I brought Cyrus to the hospital (I meant, Samsung Hospital) for check up. And it did not went well, I was shocked of the result and wasn’t able to hold my tears as I leave the center. :’( Hanggang sa train, my tears kept on falling. (sana hindi ako napansin ng mga tao) :’(
This is the hardest part of this week’s happenings. After all the happiness I felt for my dearest friend and after all the hardwork I did for our segment that also went well, this is dejavu. This always happen. This made me cry, I can’t help it. #Cyrus
It ended well, I think. I think for the fourth time around, I was with the same producer. We’re ok, but I still wish for a different partner next episode.
The past week was Artemis’ first week as segment producer. Our group was very excited about this. :) And she did well. Though, of course, it was her first time that’s why there were inevitable mistakes, but she’ll learn from it…I know she did.
Saturday afternoon, after all the shoots I was left alone at the cubicle. I decided to take the time to clean the space where all the props, papers and garbage were stocked. And there it went well, though I think I inhaled all the dust and dirt. And I went home early.
Because I went home early, I wasn’t able to resist to lay on my bed..and I fell asleep. And, I wasn’t able to watch this week’s episode. :(
Sunday morning, may hangover pa yata ako sa paglilinis sa cube dahil naglinis din ako ng kwarto kasama ang roommate ko. Ang aliwalas na!!! Pwede naman pala mangyari yun eh. Hahaha!
After I went to the church, I brought Cyrus to the hospital (I meant, Samsung Hospital) for check up. And it did not went well, I was shocked of the result and wasn’t able to hold my tears as I leave the center. :’( Hanggang sa train, my tears kept on falling. (sana hindi ako napansin ng mga tao) :’(
This is the hardest part of this week’s happenings. After all the happiness I felt for my dearest friend and after all the hardwork I did for our segment that also went well, this is dejavu. This always happen. This made me cry, I can’t help it. #Cyrus
Tuesday, August 14, 2012
Sweet
One cold night, while I was talking to an "old" friend and "facebooking" at the same time, someone sent me a private message. I just met him once but he's been a very good friend since then. I want to share with you copers his message.
"Hi Tonto, kahit sa maikling panahon lang tayo nagkita i just want to thank you that you showed me how to view life differently. You are a fighter and I am praying for your happiness. Don't cry po ha kasi I always see you cry in my dreams. You are worth the wait and a good man who will love you will come to you. Please have that thoughts i mean think everyday the man that you want to love you, the character that you want him to have. It is in your thoughts that set the power of that man to come to you. He will come. But for now, live in your dreams, explore life and enjoy every moment of this life. You are a precious gem and your worth is immeasurable. Thank you for being a friend. I just remember you and I want to say you are blessed."
I was so touched that I want to hug him. Nakakatuwa lang na kahit isang beses lang kaming magkita, ganun na siya mag-care sa akin. Despite the fact na wala akong lovelife sa ngayon, I have a lot of things to be thankful for. I have a great family, work and super duper fabulous friends. Thank you pa rin Papa God. Someday, I will meet that person who will love me unconditionally. Great and sweet night! :)
"Hi Tonto, kahit sa maikling panahon lang tayo nagkita i just want to thank you that you showed me how to view life differently. You are a fighter and I am praying for your happiness. Don't cry po ha kasi I always see you cry in my dreams. You are worth the wait and a good man who will love you will come to you. Please have that thoughts i mean think everyday the man that you want to love you, the character that you want him to have. It is in your thoughts that set the power of that man to come to you. He will come. But for now, live in your dreams, explore life and enjoy every moment of this life. You are a precious gem and your worth is immeasurable. Thank you for being a friend. I just remember you and I want to say you are blessed."
I was so touched that I want to hug him. Nakakatuwa lang na kahit isang beses lang kaming magkita, ganun na siya mag-care sa akin. Despite the fact na wala akong lovelife sa ngayon, I have a lot of things to be thankful for. I have a great family, work and super duper fabulous friends. Thank you pa rin Papa God. Someday, I will meet that person who will love me unconditionally. Great and sweet night! :)
Thursday, August 9, 2012
Hagupit ng Habagat
Nagyoyosi ako sa gazeebo habang tumitilamsik sa aking balat ang tubig-ulan. Basa ang aking pantalon at sapatos. Heavy news day. Pakiramdam ko, nakakulong ako at hindi makaalpas. Gusto kong umuwi at magtago sa ilalim ng maraming unan at magpakalunod sa makakapal na kumot, pero hindi ko magawa.
Wala akong magawa. Wala akong lablayp. At wala akong magawa. :))
Lablayp bigla?
Wala akong magawa. Wala akong lablayp. At wala akong magawa. :))
Lablayp bigla?
Monday, August 6, 2012
Pagtitimpi
Hanggang kelan mo kayang magtimpi? Sabi nga, mas mabuti na ang manahimik na lang lalo na kung alam mong hindi naman pakikinggan ang paliwanag mo.
A piece of advice, wag ilalagay sa ulo ang magagandang nangyayari sa'yo ngayon. Bahala ka, lalaki yan!
Wag na wag niyong sagarin ang pasensiya ko. Please lang.
A piece of advice, wag ilalagay sa ulo ang magagandang nangyayari sa'yo ngayon. Bahala ka, lalaki yan!
Wag na wag niyong sagarin ang pasensiya ko. Please lang.
Sunday, August 5, 2012
Unreciprocated love
Noon, lagi kong iniisip na bullshit at kasinungalingan ang magmahal nang walang hinihinging kapalit. Sabi ko, imposibleng kayanin ng isang tao na magmahal nang patago. Sabi ko, imposibleng tumagal ang one-way attraction. Pero ngayon, paunti-unti, naiintindihan ko na ang lahat.
Nasubukan ko nang magmahal sa isang kaibigang itinuring na ako bilang isang kapatid. Nasubukan ko nang masaktan nang patago dahil hindi pareho ang nararamdaman namin sa isa't isa. Ilang beses ko na ring sinubukang magpakalayu-layo o lumimot dahil durog na durog na ang pride ko. Pero ganun pa rin e, iba pa rin kapag andyan sya. Iba yung tuwang mararamdaman mo sa bawat oras na kasama mo sya, ngumingiti, at tumatawa. Hinding hindi matatawaran ng kahit anong bagay sa mundo ang mga tahimik na sandaling matititigan mo sya at masasabi mo sa sarili mong, buti na lang dumating ka.
Nakakatawa nga lang isipin dahil ni minsan sa buhay ko, hindi ako naghabol ng tao. 'Yung pride ko mula impyerno yata hanggang langit. Ganun ka-lala.
Pero naisip ko, mas gugustuhin ko pang itratong kaibigan, hindi gaanong mapansin, at magbigay ng unreciprocated love kesa naman tuluyan syang mawala sakin. Masaya ako ng ganito. At proud akong sasabihin yun. Paunti-unti, napapatunayan kong hindi pala bullshit ang magmahal nang walang inaantay na kapalit. Hindi pala sya katangahan. Ganito pala yun; masayang malungkot. Pero worth it pa rin lahat. :')
Nasubukan ko nang magmahal sa isang kaibigang itinuring na ako bilang isang kapatid. Nasubukan ko nang masaktan nang patago dahil hindi pareho ang nararamdaman namin sa isa't isa. Ilang beses ko na ring sinubukang magpakalayu-layo o lumimot dahil durog na durog na ang pride ko. Pero ganun pa rin e, iba pa rin kapag andyan sya. Iba yung tuwang mararamdaman mo sa bawat oras na kasama mo sya, ngumingiti, at tumatawa. Hinding hindi matatawaran ng kahit anong bagay sa mundo ang mga tahimik na sandaling matititigan mo sya at masasabi mo sa sarili mong, buti na lang dumating ka.
Nakakatawa nga lang isipin dahil ni minsan sa buhay ko, hindi ako naghabol ng tao. 'Yung pride ko mula impyerno yata hanggang langit. Ganun ka-lala.
Pero naisip ko, mas gugustuhin ko pang itratong kaibigan, hindi gaanong mapansin, at magbigay ng unreciprocated love kesa naman tuluyan syang mawala sakin. Masaya ako ng ganito. At proud akong sasabihin yun. Paunti-unti, napapatunayan kong hindi pala bullshit ang magmahal nang walang inaantay na kapalit. Hindi pala sya katangahan. Ganito pala yun; masayang malungkot. Pero worth it pa rin lahat. :')
Subscribe to:
Posts (Atom)