You were everything, everything that I wanted.
We were meant to be, supposed to be
But we lost it.
Friday, June 22, 2012
Manhid
Dumating na ba sa punto ng buhay mo na gustong-gusto mong umiyak pero hindi mo magawa? Yung tipong parang sasabog ka na, pinipilit mo nang lumuha o kaya naman pinapatugtog mo na ang pinakamalulungkot na kanta sa Earth pero wa epek pa rin? Kung hindi pa, maswerte ka. Ngayon ko lang narealize na mas OK pa pala na umiiyak kapag nasasaktan ka. Mas madaling nakakamove-on kung ganun.
Pero naisip ko, eto na kaya ang sinasabi nilang, nagiging manhid ka na kaya di ka nakakaiyak. Na sa dinami-rami ng masasakit na nangyari sa buhay mo eh naging bato ka na. Putragis na buhay 'to. Ang daming TARANTADONG tao sa mundo. Ang daming INSENSITIVE. Dito ko na lang ibubuhos ang lahat ng sama ng loob ko. Ito na ang huli. Pramis.
Babala: Masasakit ang mga susunod na mga pangungusap. Baka di mo kayanin. Pero dahil manhid ka nga, ayos lang ito sayo.
Hindi naman lihim sa'yo ang nararamdaman ko. Pero bakit hindi mo man lang sinabi agad na meron na? Nananadya ka ba talaga o nuknukan ka lang ng insensitive? Alam mo kung gaano kasakit yan. Alam na alam mo yan. Oo, wala kang responsibilidad na sabihin ang mga pangyayari sa lecheng buhay pag-ibig mo pero sana man lang nirespeto mo ang nararamdaman ko. Wala ka nga talagang BALLS. Sana hindi na ako nagmukhang tanga. Alam mo naman ang pakiramdam na nagmumukhang tanga diba? Gusto mo bang ipaalala ko sa'yo? Ayaw kitang makita. Ayaw na kitang makausap. Ayaw kitang makasama.
Sana lang hindi mo ulit maranasan ang masaktan. Sana hindi ka na ulit magmukhang tanga gaya ng ginawa sa'yo nung isang babae at ginawa mo rin sakin. Pakshet! Nagsisisi akong ikaw ang minahal ko. Nagsisisi akong sa'yo ko ipinagkatiwala ang puso ko na kahit konting pagpapahalaga wala man lang naibalik sa akin. Nagsisisi akong itinuon ko ang atensyon ko sa isang walang kwentang tao. Hindi ka nga agad umalis gaya ng ibang nakilala ko pero ngayon ko lang hinangad na sana, nawala ka na rin na parang bula.
Galit na galit ako. Pero sige lang. Magsisimula akong muli. Kung sakali man na mag-krus ang ating landas, sisiguraduhin kong wala na akong mararamdaman.
Paalam. Ciao. Goodbye.
June 22, 2012 Friday, 10:09pm
Pero naisip ko, eto na kaya ang sinasabi nilang, nagiging manhid ka na kaya di ka nakakaiyak. Na sa dinami-rami ng masasakit na nangyari sa buhay mo eh naging bato ka na. Putragis na buhay 'to. Ang daming TARANTADONG tao sa mundo. Ang daming INSENSITIVE. Dito ko na lang ibubuhos ang lahat ng sama ng loob ko. Ito na ang huli. Pramis.
Babala: Masasakit ang mga susunod na mga pangungusap. Baka di mo kayanin. Pero dahil manhid ka nga, ayos lang ito sayo.
Hindi naman lihim sa'yo ang nararamdaman ko. Pero bakit hindi mo man lang sinabi agad na meron na? Nananadya ka ba talaga o nuknukan ka lang ng insensitive? Alam mo kung gaano kasakit yan. Alam na alam mo yan. Oo, wala kang responsibilidad na sabihin ang mga pangyayari sa lecheng buhay pag-ibig mo pero sana man lang nirespeto mo ang nararamdaman ko. Wala ka nga talagang BALLS. Sana hindi na ako nagmukhang tanga. Alam mo naman ang pakiramdam na nagmumukhang tanga diba? Gusto mo bang ipaalala ko sa'yo? Ayaw kitang makita. Ayaw na kitang makausap. Ayaw kitang makasama.
Sana lang hindi mo ulit maranasan ang masaktan. Sana hindi ka na ulit magmukhang tanga gaya ng ginawa sa'yo nung isang babae at ginawa mo rin sakin. Pakshet! Nagsisisi akong ikaw ang minahal ko. Nagsisisi akong sa'yo ko ipinagkatiwala ang puso ko na kahit konting pagpapahalaga wala man lang naibalik sa akin. Nagsisisi akong itinuon ko ang atensyon ko sa isang walang kwentang tao. Hindi ka nga agad umalis gaya ng ibang nakilala ko pero ngayon ko lang hinangad na sana, nawala ka na rin na parang bula.
Galit na galit ako. Pero sige lang. Magsisimula akong muli. Kung sakali man na mag-krus ang ating landas, sisiguraduhin kong wala na akong mararamdaman.
Paalam. Ciao. Goodbye.
June 22, 2012 Friday, 10:09pm
ALARM CLOCK
We are most vulnerable when we wake up.
"Wide Awake"
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
Yeah, I was in the dark
I was falling hard
With an open heart
I'm wide awake
How did I read the stars so wrong?
I'm wide awake
And now it's clear to me
That everything you see
Ain't always what it seems
I'm wide awake
Yeah, I was dreaming for so long
[Pre-Chorus]
I wish I knew then
What I know now
Wouldn't dive in
Wouldn't bow down
Gravity hurts
You made it so sweet
'Til I woke up on
On the concrete
[Chorus]
Falling from cloud 9
Crashing from the high
I'm letting go tonight
Yeah, I'm falling from cloud 9
I'm wide awake
Not losing any sleep
I picked up every piece
And landed on my feet
I'm wide awake
Need nothing to complete myself, no
I'm wide awake
Yeah, I am born again
Outta the lion's den
I don't have to pretend
And it's too late
The story's over now, the end
[Pre-Chorus]
I wish I knew then
What I know now
Wouldn't dive in
Wouldn't bow down
Gravity hurts
You made it so sweet
'Til I woke up on
On the concrete
[Chorus]
Falling from cloud 9 (it was out of the blue)
I'm crashing from the high
I'm letting go tonight (yeah, I'm letting you go)
I'm falling from cloud 9
I'm wide awake
Thunder rumbling
Castles crumbling
I'm wide awake
I am trying to hold on
I'm wide awake
God knows that I tried
Seeing the bright side
I'm wide awake
But I'm not blind anymore...
I'm wide awake
I'm wide awake
[Chorus]
Yeah, I'm falling from cloud 9 (it was out of the blue)
I'm crashing from the high
You know I'm letting go tonight (yeah, I'm letting you go)
I'm falling from cloud 9
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
Yeah, I was in the dark
I was falling hard
With an open heart
I'm wide awake
How did I read the stars so wrong?
I'm wide awake
And now it's clear to me
That everything you see
Ain't always what it seems
I'm wide awake
Yeah, I was dreaming for so long
[Pre-Chorus]
I wish I knew then
What I know now
Wouldn't dive in
Wouldn't bow down
Gravity hurts
You made it so sweet
'Til I woke up on
On the concrete
[Chorus]
Falling from cloud 9
Crashing from the high
I'm letting go tonight
Yeah, I'm falling from cloud 9
I'm wide awake
Not losing any sleep
I picked up every piece
And landed on my feet
I'm wide awake
Need nothing to complete myself, no
I'm wide awake
Yeah, I am born again
Outta the lion's den
I don't have to pretend
And it's too late
The story's over now, the end
[Pre-Chorus]
I wish I knew then
What I know now
Wouldn't dive in
Wouldn't bow down
Gravity hurts
You made it so sweet
'Til I woke up on
On the concrete
[Chorus]
Falling from cloud 9 (it was out of the blue)
I'm crashing from the high
I'm letting go tonight (yeah, I'm letting you go)
I'm falling from cloud 9
I'm wide awake
Thunder rumbling
Castles crumbling
I'm wide awake
I am trying to hold on
I'm wide awake
God knows that I tried
Seeing the bright side
I'm wide awake
But I'm not blind anymore...
I'm wide awake
I'm wide awake
[Chorus]
Yeah, I'm falling from cloud 9 (it was out of the blue)
I'm crashing from the high
You know I'm letting go tonight (yeah, I'm letting you go)
I'm falling from cloud 9
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
I'm wide awake
Sana makanta ko 'to ng buong puso balang araw.
Sana magising na tayo sa ating "teenage dream" tulad ni Katy Perry.
:)
Tuesday, June 19, 2012
The Worst Feeling
Sabi ko na nga ba.
Dapat di niyo ako sinasanay sa mga bagay na mahirap pakawalan.
Sa mga bagay na mahirap kalimutan.
Sa mga bagay na di ko magagawa kapag wala kayo.
Sa mga alaalang di pwedeng kalimutan at mga alaalang kahit pwede nang kalimutan ay hinding hindi makakalimutan.
Sa mga paniniwala ninyong unti-unti ko na ring pinaniwalaan.
Higit sa lahat, sana hindi niyo na lang ako binigyan ng pagkakataon na makasama kayo kung darating din naman sa panahong IIWAN niyo ako.
(the other way around)
12:08 AM, 19 June 2012 Happy birthday Dr. Jose Rizal.
Dapat di niyo ako sinasanay sa mga bagay na mahirap pakawalan.
Sa mga bagay na mahirap kalimutan.
Sa mga bagay na di ko magagawa kapag wala kayo.
Sa mga alaalang di pwedeng kalimutan at mga alaalang kahit pwede nang kalimutan ay hinding hindi makakalimutan.
Sa mga paniniwala ninyong unti-unti ko na ring pinaniwalaan.
Higit sa lahat, sana hindi niyo na lang ako binigyan ng pagkakataon na makasama kayo kung darating din naman sa panahong IIWAN niyo ako.
(the other way around)
12:08 AM, 19 June 2012 Happy birthday Dr. Jose Rizal.
Tuesday, June 12, 2012
When you're attached to people that you cannot imagine the world without them
This is a sort of an outlet.
I've been into some kinda weird and troubled week. Trouble with my work and weird happenings involving my dearest friends.
I have this close friend 1 who's involve with a guy to whom another close friend 2 is involve, too. Weird, right?
Anyway, this close friend 1 left me, at least physically, for days without any text or advice and without telling me the reasons at all, until yesterday. She was sorry about everything and said that she's still there for me. (I hate goodbyes) She said she's angry and didn't want to talk to me about everything even though she said that this has nothing to do with me and with our friendship. Because everything has to do with our close friend 2 and the guy they both...uhm...'love' I think.
To give you a short detail, close friend 1 and close friend 2 are both in deep feelings with this guy, who is (sorry for the term) not a 'real man'. From what close friend 2 has told me, she and close friend 1 are both aware that they both see and spend time with the guy. Weird, indeed. Anyway, I haven't heard close friend 1 telling me story about her and the guy. From what I know and and understand, they are both into deep feelings with the guy and this guy is dating them both when he knows that my close friends are close. Weird, weird, weird.
Moving on, I don't have any grudge with this guy but all I can think now is that he's the reason why this is happening. Though, both close friends should have settled and cleared things in the first place.
More personal problems to settle with myself. More involving me and my work. More with my personal life. But I am deeply HURT with all of these.
Whew! I never expected to write about this, I just have to let this out.
Segue, have you read 'The Perks of Being A Wallflower'? If not yet, sabayan niyo ako. :)
Question: Do you really get WEIRD when you're in love? Just asking. :)
While contemplating on things, I found this song for both my close friends. Hope they'll like it.
I've been into some kinda weird and troubled week. Trouble with my work and weird happenings involving my dearest friends.
I have this close friend 1 who's involve with a guy to whom another close friend 2 is involve, too. Weird, right?
Anyway, this close friend 1 left me, at least physically, for days without any text or advice and without telling me the reasons at all, until yesterday. She was sorry about everything and said that she's still there for me. (I hate goodbyes) She said she's angry and didn't want to talk to me about everything even though she said that this has nothing to do with me and with our friendship. Because everything has to do with our close friend 2 and the guy they both...uhm...'love' I think.
To give you a short detail, close friend 1 and close friend 2 are both in deep feelings with this guy, who is (sorry for the term) not a 'real man'. From what close friend 2 has told me, she and close friend 1 are both aware that they both see and spend time with the guy. Weird, indeed. Anyway, I haven't heard close friend 1 telling me story about her and the guy. From what I know and and understand, they are both into deep feelings with the guy and this guy is dating them both when he knows that my close friends are close. Weird, weird, weird.
Moving on, I don't have any grudge with this guy but all I can think now is that he's the reason why this is happening. Though, both close friends should have settled and cleared things in the first place.
More personal problems to settle with myself. More involving me and my work. More with my personal life. But I am deeply HURT with all of these.
Whew! I never expected to write about this, I just have to let this out.
Segue, have you read 'The Perks of Being A Wallflower'? If not yet, sabayan niyo ako. :)
Question: Do you really get WEIRD when you're in love? Just asking. :)
While contemplating on things, I found this song for both my close friends. Hope they'll like it.
Saturday, June 9, 2012
Usapang Totoong Buhay
Pahinga muna ako sa usapang pag-ibig. Seryosong usapan muna.
Hindi maalis sa isip ko ang batang babae na namatay sa diarrhea. Christine daw ang pangalan niya. Ang lupit ng mundo. Dahil sa kontaminadong tubig, di na nakayanan ng bata. Namatay siya noong Huwebes. Namatay rin sa parehong sakit ang kanyang ina. Hindi ko man nakausap ang ama ng bata, ramdam ko ang pighati na kanyang nararamdaman.
Kasama kami sa grupong pumunta sa barangay kung saan nakatira ang mga biktima. Sa mapa pa lang, alam na naming malayo. Maglalakad pa raw. Sabi ko sa sarili ko, kaya 'to. Naakyat ko nga ang Bulusan. Pero sa totoo lang, mas mahirap 'to sa pag-akyat sa kahit anumang bundok/bulkan. Mas nakapanlulumo ang 'yong maaabutan. Hindi napapasok ng kahit anong klase ng sasakyan ang lugar. Kalabaw lang ang gamit ng mga residente para maitawid ang kanilang mga produktong binili mula sa bayan. Isa hanggang dalawang oras ang lakaran, depende pa sa panahon. Sa estado ng kalsada dto, sino nga ba ang hindi mamamatay kung bigla kang magkaroon ng sakit? Gaya ng nangyari kay Christine at sa kanyang ina. Kapansin-pansin din na walang health center sa lugar. Ibig sabihin, walang mga gamot kahit man lang paracetamol sa mga bata. Kung tutuusin, maliit lang naman ang barangay. Ayon sa kagawad, may 300 households lang daw. Pero kung ang bawat pamilya eh may limang miyembro, marami-rami na din yun. Bakit ba kasi doon nila napiling tumira? Alam kong, may kanya-kanyang rason ang bawat pamilya, at wala akong karapatan na kwestyunin yun.
Habang naglalakad ako, hindi ko maiwasang magtanong kung saan nga ba napupunta ang ibinabayad kong buwis? Kung sana, sa maayos na kalsada at gamot napupunta, hindi ako magrereklamong kinse porsyento ang ibinabawas sa sweldo ko buwan-buwan. Mas lalong naiintidihan ko kung bakit dumarami ang mga militante. At naiintindihan ko na rin kung bakit marami ang umaalis ng bansa para magkaroon ng mas maganda buhay.
Sa lahat ng araw-araw na nasasaksihan kong baluktot na sistema, nakakahiya mang aminin pero kahit ako walang nagagawa. Bawal ngang magpakita ng emosyon sa oras ng trabaho eh. Kahit naiiyak ka na, kailangan mong pigilan. Ikinukwento mo lang ang nagyayari sa lipunan. Hanggang dun lang. Kahit ako, umaasa ring sana may makapansin nito at sana may pagbabago.
Sa totoo lang, mayroon pang dapat problemahin kaysa sa lovelife. Diba copers?
-June 9, 2012 11:35am
Hindi maalis sa isip ko ang batang babae na namatay sa diarrhea. Christine daw ang pangalan niya. Ang lupit ng mundo. Dahil sa kontaminadong tubig, di na nakayanan ng bata. Namatay siya noong Huwebes. Namatay rin sa parehong sakit ang kanyang ina. Hindi ko man nakausap ang ama ng bata, ramdam ko ang pighati na kanyang nararamdaman.
Kasama kami sa grupong pumunta sa barangay kung saan nakatira ang mga biktima. Sa mapa pa lang, alam na naming malayo. Maglalakad pa raw. Sabi ko sa sarili ko, kaya 'to. Naakyat ko nga ang Bulusan. Pero sa totoo lang, mas mahirap 'to sa pag-akyat sa kahit anumang bundok/bulkan. Mas nakapanlulumo ang 'yong maaabutan. Hindi napapasok ng kahit anong klase ng sasakyan ang lugar. Kalabaw lang ang gamit ng mga residente para maitawid ang kanilang mga produktong binili mula sa bayan. Isa hanggang dalawang oras ang lakaran, depende pa sa panahon. Sa estado ng kalsada dto, sino nga ba ang hindi mamamatay kung bigla kang magkaroon ng sakit? Gaya ng nangyari kay Christine at sa kanyang ina. Kapansin-pansin din na walang health center sa lugar. Ibig sabihin, walang mga gamot kahit man lang paracetamol sa mga bata. Kung tutuusin, maliit lang naman ang barangay. Ayon sa kagawad, may 300 households lang daw. Pero kung ang bawat pamilya eh may limang miyembro, marami-rami na din yun. Bakit ba kasi doon nila napiling tumira? Alam kong, may kanya-kanyang rason ang bawat pamilya, at wala akong karapatan na kwestyunin yun.
Habang naglalakad ako, hindi ko maiwasang magtanong kung saan nga ba napupunta ang ibinabayad kong buwis? Kung sana, sa maayos na kalsada at gamot napupunta, hindi ako magrereklamong kinse porsyento ang ibinabawas sa sweldo ko buwan-buwan. Mas lalong naiintidihan ko kung bakit dumarami ang mga militante. At naiintindihan ko na rin kung bakit marami ang umaalis ng bansa para magkaroon ng mas maganda buhay.
Sa lahat ng araw-araw na nasasaksihan kong baluktot na sistema, nakakahiya mang aminin pero kahit ako walang nagagawa. Bawal ngang magpakita ng emosyon sa oras ng trabaho eh. Kahit naiiyak ka na, kailangan mong pigilan. Ikinukwento mo lang ang nagyayari sa lipunan. Hanggang dun lang. Kahit ako, umaasa ring sana may makapansin nito at sana may pagbabago.
Sa totoo lang, mayroon pang dapat problemahin kaysa sa lovelife. Diba copers?
-June 9, 2012 11:35am
Subscribe to:
Posts (Atom)