Mr. Engineer

CONGRATULATIONS!

Engineer ka na!
I can almost hear you say "Sa wakas!"
Yun naman ang alam kong sasabihin mo.
Medyo may delay, you almost gave up and almost decided to shift course, but look at you now! (I know I wish I could...) Mr. Engineer!
I remember nung yan pa ang code name ko para sa'yo.

I can almost feel how happy you are.
I can almost see that dimple of yours ngayong ngingiti ka paggising mo with the thought that after everything, you made it.

Sobrang saya ko para sa'yo...sa tagumpay mo.
I always waited for this day to come to you. 
I only wish I was there for you with that struggle of yours...and celebrate with you now that the fruits of your label has come.
But someone's in that place now. 

Kahit batiin ka nga lang, hindi ko magagawa.

At least, it happened on the 24th and 25th of November. Those fateful days. 
Everything about that night when you whispered in my ear that you love me exactly three years ago from these dates, are forever kept safe in my memory.
I know, I was with you during these days of your exam, as I lay nostalgic about what could have beens and where we might be if i didn't do "it".
I hope with all of me that at least, somehow, I crossed your mind.
Who knows, maybe these are your lucky days.

You once told me, pangarap mong makasama sa Top 10 ng Civil Engg Boards.
I remembered laughing a little about it kasi akala ko nagjo-joke ka lang but you were serious about it.
You weren't the studious type naman kasi. Dati nga laging okay lang sa'yo basta makapasa.

Hindi mo man nakamit yun, I'm sure sulit lahat ng efforts mo.
And I'll always be so, so very much proud of you.

You've come a long way...long way away from me, from us.
And I'm not sure I can say exactly the same for me.
Some strings of my heart are still attached to yours or to that part of your past where you allowed me in your life, contrary to the now.
But truly, sincerely and from the bottom of this abyss where my heart used to be before it was dragged away by you when you left, I am happy for you. 

It may not be for everything, especially that you're with probably the best girlfriend you've ever had, but I am happy for you...for what you are now.
For what you've become despite what I did to you.
As ever, you are a wonderful person and it will always come out of you.
And as always, and forever, I love you.

Manhid

Dumating na ba sa punto ng buhay mo na gustong-gusto mong umiyak pero hindi mo magawa? Yung tipong parang sasabog ka na, pinipilit mo nang lumuha o kaya naman pinapatugtog mo na ang pinakamalulungkot na kanta sa Earth pero wa epek pa rin? Kung hindi pa, maswerte ka. Ngayon ko lang narealize na mas OK pa pala na umiiyak kapag nasasaktan ka. Mas madaling nakakamove-on kung ganun.

Pero naisip ko, eto na kaya ang sinasabi nilang, nagiging manhid ka na kaya di ka nakakaiyak. Na sa dinami-rami ng masasakit na nangyari sa buhay mo eh naging bato ka na. Putragis na buhay 'to. Ang daming TARANTADONG tao sa mundo. Ang daming INSENSITIVE. Dito ko na lang ibubuhos ang lahat ng sama ng loob ko. Ito na ang huli. Pramis.

Babala: Masasakit ang mga susunod na mga pangungusap. Baka di mo kayanin. Pero dahil manhid ka nga, ayos lang ito sayo.

Hindi naman lihim sa'yo ang nararamdaman ko. Pero bakit hindi mo man lang sinabi agad na meron na? Nananadya ka ba talaga o nuknukan ka lang ng insensitive? Alam mo kung gaano kasakit yan. Alam na alam mo yan. Oo, wala kang responsibilidad na sabihin ang mga pangyayari sa lecheng buhay pag-ibig mo pero sana man lang nirespeto mo ang nararamdaman ko. Wala ka nga talagang BALLS. Sana hindi na ako nagmukhang tanga. Alam mo naman ang pakiramdam na nagmumukhang tanga diba? Gusto mo bang ipaalala ko sa'yo? Ayaw kitang makita. Ayaw na kitang makausap. Ayaw kitang makasama.

Sana lang hindi mo ulit maranasan ang masaktan. Sana hindi ka na ulit magmukhang tanga gaya ng ginawa sa'yo nung isang babae at ginawa mo rin sakin. Pakshet! Nagsisisi akong ikaw ang minahal ko. Nagsisisi akong sa'yo ko ipinagkatiwala ang puso ko na kahit konting pagpapahalaga wala man lang naibalik sa akin. Nagsisisi akong itinuon ko ang atensyon ko sa isang walang kwentang tao. Hindi ka nga agad umalis gaya ng ibang nakilala ko pero ngayon ko lang hinangad na sana, nawala ka na rin na parang bula.

Galit na galit ako. Pero sige lang. Magsisimula akong muli. Kung sakali man na mag-krus ang ating landas, sisiguraduhin kong wala na akong mararamdaman.

Paalam. Ciao. Goodbye.

June 22, 2012 Friday, 10:09pm

May Sakit na ako sa Puso

Sa Linggo, aalis muna ako pansamantala. Kailangan ako sa ibang lugar. Isang linggo lang naman. Mabuti para sa akin. Kahit papano, umaasa akong kasabay ng pag-alis ko ang unti-unti kong pag-alis sa kalungkutan. Sana sa panibagong mundong gagalawan ko, mag-iiba rin ang nararamdaman ko. Paulit-ulit na lang kasing ganito. Wala naman dapat sisihin kundi ako. Wala naman kasing nagdidikta sa atin kung sino ang mamahalin natin. Bigla mo na lang marerealize na mahal mo na ang isang tao. Na kahit hindi ka niya kayang mahalin, sige ka pa rin. Kahit papaano, umaasa ka na may himala at isang araw ay mamahalin ka rin niya. At kahit paulit-ulit kang nasasaktan, ayos lang sa'yo.

Ngayon ko lang naranasan ang ganito. Ngayon lang ako nagtiis sa ganitong aspeto ng buhay ko. Tinatanong ko kung bakit siya pa. Marami namang iba. Kahit ako, di ko rin alam ang sagot. May mga bagay lang talaga na hindi mo kayang ikontrol at isa na dun ang puso mo.

Sabi ng isang matalik na kaibigan, kailangan ko na siyang iwasan para hindi na rin ako masaktan. Ang daling sabihin diba, pero ang hirap-hirap gawin. Mismong ang pag-iwas ang pinakamasakit. Sana tulad ng pangangailangan sa tao ng isang istasyon namin, maramdaman ko man lang na kailangan niya rin ako. Sapat na sakin yun para magpatuloy ako. Pero ang sakit dahil hindi ko yun nararamdaman. Ang bigat sa loob. Ilang beses ko na rin yung napatunayan.

Bakit ganito ang buhay? Bakit kailangan mo munang masaktan bago ka sasaya?


(May 25, 2012 9:54pm)