Buwan ng mga Puso. Mahal na mga rosas. Cute na teddy bears. Sweet na cards.
Irita. Bakit ba kasi may ganitong buwan pa. Nagiging espesyal lang naman ang buwan na 'to kasi birthday ni Kim Kimero eh. Kung hindi niya birthday month 'to, hay naku, walang kwenta siguro 'to. Wag na'tong isama ssa kalendaryo.
Hindi ako bitter. Hindi ko lang talaga siguro makuha kung bakit sa buwan na 'to, ang daming pacute. Kabi-kabila ang magkaholding hands! Nakanaman! Pagkatapos ng Feb. 14, ano na? Away na ulit?
Tigilan na nga ang pagpapapanggap. Wala rin naman itong kwenta kung hindi mo naman maipapadama ang pagmamahal mo sa isang tao araw-araw. Yun naman kasi ang importante.
Sabihin na ng tao na bitter ako. Sabihin na nilang marahil ganito ako magsalita kasi wala pa akong "alam niyo na". Ewan ko. Mananatili pa rin sa aking misteryo ang Pebrero.
Showing posts with label chos. Show all posts
Showing posts with label chos. Show all posts
Friday, February 3, 2012
Monday, January 9, 2012
Busy Tone
Nang marinig ko ang busy tone, bigla akong binalot ng nakakabinging katahimikan.
May hangin sa paligid pero hindi ko marinig ang kaluskos ng mga dahon sa Street Unknown.
Parang naka-mute na pelikula.
Mapunan lamang ang kawalan, nagkumahog akong hanapin sa playlist ko ang maingay na kanta ng The Exies para patugtugin sa nakasalpak kong earphones.
Ang musika, base sa aking karanasan, ay mabisang anesthesia.
Maya-maya pa, nag-text ka.
Opening.
"Hey sorry, had to reject your call. May ginagawa kasi ko..."
Reply.
"No worries. That was just a random phone-a-friend for Who Wants to Be a Millionaire. And I lost the game, because you hang up! The question supposedly was, what is the square root of 25? I answered, 5.756378. Tangina, 5 lang pala ang sagot!? :)) Anyway, hope you're cool. :)"
Sent.
Natawa ka.
Natawa rin ako.
At naisip kong may masasaklap na reyalidad na mas okey na idaan na lang sa biro. Dahil sadyang malaking biro lang din naman ang buhay.
Ika nga nila, "Don't take life too seriously, because nobody has come out of it alive anyway."
Pero tuloy lang. Habang may musika.
May hangin sa paligid pero hindi ko marinig ang kaluskos ng mga dahon sa Street Unknown.
Parang naka-mute na pelikula.
Mapunan lamang ang kawalan, nagkumahog akong hanapin sa playlist ko ang maingay na kanta ng The Exies para patugtugin sa nakasalpak kong earphones.
Ang musika, base sa aking karanasan, ay mabisang anesthesia.
Maya-maya pa, nag-text ka.
Opening.
"Hey sorry, had to reject your call. May ginagawa kasi ko..."
Reply.
"No worries. That was just a random phone-a-friend for Who Wants to Be a Millionaire. And I lost the game, because you hang up! The question supposedly was, what is the square root of 25? I answered, 5.756378. Tangina, 5 lang pala ang sagot!? :)) Anyway, hope you're cool. :)"
Sent.
Natawa ka.
Natawa rin ako.
At naisip kong may masasaklap na reyalidad na mas okey na idaan na lang sa biro. Dahil sadyang malaking biro lang din naman ang buhay.
Ika nga nila, "Don't take life too seriously, because nobody has come out of it alive anyway."
Pero tuloy lang. Habang may musika.
Labels:
adik,
Broken-Hearted,
chos,
coping,
Drama,
is it worth it?
Sunday, January 8, 2012
Street Unknown
Araw-araw kong tinatahak ang daang ito pauwi galing sa trabaho. Hindi ko pa rin alam kung anong tawag sa street na ito.
Makailang beses na ring ikaw ang nasa isip ko habang nilalakad ko ito mag-isa, pero tulad ng kalsadang walang pangalan, hindi ko mawari kung saan tayo patungo.
Sa una nating pagtatagpo sa Avid' s bar sa Metrowalk, naging mabait ka sa estrangherong kaharap mo. Matipid man ang iyong kwento, nababawi naman ito ng maaliwalas mong ngiti.
Naglakas loob akong sabihin sayo na gusto kita. Mabilis, alam ko. At pangamba kong isipin mong flirt o wild ako. Ang parating sagot mo lang sa bawa't pagpapahiwatig ko, "Friends like each other."
O di kaya'y, "Adik ka."
At ang pinaka-memorable sa lahat, ay nang sabihin mong, "You need help. Medical help."
Lahat nang 'yan sinusundan ng laughing smiley. Sabay kabig ng, "Joke lang."
Ang lagi ko namang tugon sa 'yo, "Jokes are half-meant."
Sabi ko pa, sana mag-joke ka rin na mahal mo ako, para at least man lang, half-meant. At lakas-tawa mo akong tatawaging "boy banat."
Bakit ba ako nagpapaka-cheesy? Hindi naman ako ito. Madalas akong seryoso, blangko, at hindi expressive. Hindi mo lang alam 'yon kasi ganito na ako nang magkakilala tayo.
Pero paano ko ba ipapakilala sa 'yo kung sino ako? Hindi ka naman nagtatanong. Ang totoo, kadalasa'y nahihiya akong magbukas ng sarili sayo. Dahil hindi ko alam kung gusto mo ba ako...na kausap.
Hindi ka rin gaanong nagkikwento. Ni ayaw mong maging friends tayo sa Facebook at Twitter.
Pero patuloy mo pa rin akong kinakausap. Kung iisipin pwede mo namang gunawin ang mamumuo pa lang nating mundo. Pero hindi mo naman 'yon ginagawa.
Kaya ako, umaasa.
Sabi nga nila, habang buhay, may pag-asa. At sabi naman ng Pag-asa, may low pressure area sa timog silangan ng General Santos City. Chos!
Tulad ng sama ng panahon, pakiramdam ko'y balot ako ng makapal na ulap. Umuulan nang malakas, pero tila ako lang ang nababasa. O di kaya'y lahat may payong, ako lang ang wala.
Makulimlim na reyalidad.
Hindi ka pa man dumarating, ay tila lumisan ka na.
Makailang beses na ring ikaw ang nasa isip ko habang nilalakad ko ito mag-isa, pero tulad ng kalsadang walang pangalan, hindi ko mawari kung saan tayo patungo.
Sa una nating pagtatagpo sa Avid' s bar sa Metrowalk, naging mabait ka sa estrangherong kaharap mo. Matipid man ang iyong kwento, nababawi naman ito ng maaliwalas mong ngiti.
Naglakas loob akong sabihin sayo na gusto kita. Mabilis, alam ko. At pangamba kong isipin mong flirt o wild ako. Ang parating sagot mo lang sa bawa't pagpapahiwatig ko, "Friends like each other."
O di kaya'y, "Adik ka."
At ang pinaka-memorable sa lahat, ay nang sabihin mong, "You need help. Medical help."
Lahat nang 'yan sinusundan ng laughing smiley. Sabay kabig ng, "Joke lang."
Ang lagi ko namang tugon sa 'yo, "Jokes are half-meant."
Sabi ko pa, sana mag-joke ka rin na mahal mo ako, para at least man lang, half-meant. At lakas-tawa mo akong tatawaging "boy banat."
Bakit ba ako nagpapaka-cheesy? Hindi naman ako ito. Madalas akong seryoso, blangko, at hindi expressive. Hindi mo lang alam 'yon kasi ganito na ako nang magkakilala tayo.
Pero paano ko ba ipapakilala sa 'yo kung sino ako? Hindi ka naman nagtatanong. Ang totoo, kadalasa'y nahihiya akong magbukas ng sarili sayo. Dahil hindi ko alam kung gusto mo ba ako...na kausap.
Hindi ka rin gaanong nagkikwento. Ni ayaw mong maging friends tayo sa Facebook at Twitter.
Pero patuloy mo pa rin akong kinakausap. Kung iisipin pwede mo namang gunawin ang mamumuo pa lang nating mundo. Pero hindi mo naman 'yon ginagawa.
Kaya ako, umaasa.
Sabi nga nila, habang buhay, may pag-asa. At sabi naman ng Pag-asa, may low pressure area sa timog silangan ng General Santos City. Chos!
Tulad ng sama ng panahon, pakiramdam ko'y balot ako ng makapal na ulap. Umuulan nang malakas, pero tila ako lang ang nababasa. O di kaya'y lahat may payong, ako lang ang wala.
Makulimlim na reyalidad.
Hindi ka pa man dumarating, ay tila lumisan ka na.
Sunday, July 17, 2011
The Second Voice

The reasons why I ever wanted to go to videoke house with my colleagues were to enjoy their company and to sing with them as well.
I'm not that confident with my singing capacity that I feel so dumb when it's my turn to sing a song I chose to. Whenever I get to touch and hold the microphone to start singing, my voice starts to tremble and in the end I just pass it to someone to continue the singing.
One time, I really wanted to conquer that some kinda mess-with-the-mic. Since there were two microphones in that videoke room, I got the other one and acted like a second voice of one of my colleagues who's really a good singer. Then, they were really shocked when (not looking at them, I was shy) they heard of me singing as the second voice, and the scene was like they were looking at me then clapped their hands and shouted. They also gave me a standing ovation. In my struck, I blushed and covered my face and released the mic off me. I was very shy when I heard them saying that I was the best second voice singer.
Second voice singer..hmmm..
Subscribe to:
Posts (Atom)