Showing posts with label is it worth it?. Show all posts
Showing posts with label is it worth it?. Show all posts

Monday, January 9, 2012

Busy Tone

Nang marinig ko ang busy tone, bigla akong binalot ng nakakabinging katahimikan.

May hangin sa paligid pero hindi ko marinig ang kaluskos ng mga dahon sa Street Unknown.

Parang naka-mute na pelikula.

Mapunan lamang ang kawalan, nagkumahog akong hanapin sa playlist ko ang maingay na kanta ng The Exies para patugtugin sa nakasalpak kong earphones.

Ang musika, base sa aking karanasan, ay mabisang anesthesia.

Maya-maya pa, nag-text ka.

Opening.

"Hey sorry, had to reject your call. May ginagawa kasi ko..."

Reply.

"No worries. That was just a random phone-a-friend for Who Wants to Be a Millionaire. And I lost the game, because you hang up! The question supposedly was, what is the square root of 25? I answered, 5.756378. Tangina, 5 lang pala ang sagot!? :)) Anyway, hope you're cool. :)"

Sent.

Natawa ka.

Natawa rin ako.

At naisip kong may masasaklap na reyalidad na mas okey na idaan na lang sa biro. Dahil sadyang malaking biro lang din naman ang buhay.

Ika nga nila, "Don't take life too seriously, because nobody has come out of it alive anyway."

Pero tuloy lang. Habang may musika.

Thursday, April 14, 2011

A blow job

This is a blow job. Because it is a job that sucks.

Not to be ungrateful to my current source of living, but I just miss writing for the newspaper. I miss the rewarding feeling of a published story that carries an impact to the lives of many. I miss visiting islands, climbing hills, wading rivers for a story to be told. I miss talking to interesting characters--celebrities or commoners alike.

In my world now, I squeeze my brain to accomplish paperworks for a day and at the end of it nobody cares so much, because I'm paid anyway. I would find myself wandering after office hours, hosting a radio show, ghostwriting for the lazy, and meeting my newfound friends--probably in search for that satisfaction and meaning that I have been groping for.

I am paid. They bought me for a price. I was offered this job, I didn't even look for it. And I know there are throngs of people out there dying to land a job, but I am just starting to give up!

Because I feel insulted. This job has bought my ideas, my talent, my vision, my time, my influence when I could have used them more powerfully and not just for the interest of the few.

I wouldn't want to be a few digits richer and feel like I've lost my mind and my entire life altogether.

I am absent from work today, because I am sick. I really am sick.

Sunday, April 3, 2011

Summer of 2011 na (OMG!)


Summer na. Naiinggit ako sa mga estudyante, kasi sila bakasyon na. Iba ang pakiramdam na maging pansamantalang maging malaya sa mga gawaing tinuturing mong pasanin. Masayang alam mong pagkakataon mo nang gawin ang mga nais mong gawin sa sarili mong pamamaraan. Naglululundag ang puso mo sa tuwa, parang Party! Party!

Naalala ko na naman kung pano nagsimula ang matamis na nakaraan. Summer Job of 2007, at Summer of 2009 naman iyon mapait na nagtapos. Sa pagbabalik-tanaw ko, naisip ko tila mas mahaba lang ang relasyon namin sa Isang Linggong Pag-ibig (ni Imelda Papin) ngunit ang paglipas ay tila mas mabilis pa sa isang iglap.

Nostalgic lang ako ngayon sa kaiisip ng Summer dahil marka ito na mahaba nang nagbakasyon ang puso ko from romantic love. Mahabang panahon nang naging malaya ang nabihag kong puso, at nararamdaman ko na ang mahigpit na yakap ng tagtuyot. Pinagtatanto ko kung marapat na ba akong magmahal muli? At kung oo, bakit?